Yaşam,
Omuzlarımıza bırakılmış bir sorumluluk gibi,
Sessizce bekler kapımızda.
Kapıyı açanlar yaşarlar…
Kapının ardından bakanlar,
Yalnızca seyirci olur zamana.
Korku,
An’ı yaşamayanların gölgesidir…
Geçmişe tutunan,
Gelecekten ürken kalplerde büyür.
Oysa şimdiye dokunan eller;
Ölümü değil, yaşamı ...
